قصه مکان مطالعه یی در شناخت قصه نویسی ایران

توضیحات

می‌توان آثار ادبی ـ به خصوص قصه‌های نویسندگان کشورمان ـ را در دو بخش مکان و دیگر مکان بررسی کرد. اما از آن‌جا که بخش اعظم قصه‌نویس را قصه‌هایی معطوف به مکان (مکان زمان: طرح و توطیه، شخصیت و زمینه) و (امکان زبان: لحن و سبک) و به طور کلی تاکید و توجه به طرح و توطیه و بعد علت و معلول، تشکیل می‌دهد، کفه مکان نسبت به کفه دیگر مکان که شامل الگوی قصه می‌شود، سنگین‌تر است. اما باید پذیرفت، همان‌ اندازه که به مکان زمان‌مند باید معتقد بود، باید زمان مکان‌مند را نیز باور داشت. از این رو می‌توان گفت که نگاه و توجه در اولی معطوف به طرح و توطیه و در دومی به الگو است؛ همان عنصری از قصه مکان که به ما امکان می‌دهد اثر ادبی را افزودن و تداوم بدانیم و باور کنیم. کتاب حاضر مطالعه‌ای در شناخت قصه‌نویسی در ایران است. فصل اول به عنصر «ناگهان» در قصه امروز اشاره دارد. در فصل دوم به عنصر لحن، مشبک‌سازی، مکان و دیگر مکان توجه شده است و فصل سوم نیز به بررسی چند کتاب اختصاص دارد.