میشل فوکو زهد زیبایی شناسانه به مثابه گفتمان ضددیداری

توضیحات

کتاب حاضر، دارای پنج فصل است که در آن‌ها تلاش شده است که برخی از دیدگاه‌های «فوکو» را بیان کند. نگارنده می‌کوشد ذیل این مبحث، به یکی از دغدغه‌های بنیادین «فوکو» پاسخ دهد؛ نقد روابط نامتقارن و نامتقارن در جامعه مدرن. مولف بیان می‌دارد که روایت «فوکو» از مسیحیت و مدرنیته، بیانگر تقابل و تعارض میان این دو قلمرو است؛ اجتماع شبانی مسیحی و جامعهٔ روان‌شناسی مدرن، رویه‌های فردیت‌سازی را در فرایندهای تمامیت‌ساز منحل می‌کنند؛ اما هارمونی فلسفی در یونان باستان، میان «خود» و «دیگری» نوعی همزیستی زیبایی‌شناختی را ممکن می‌کند؛ شاگرد یونانی در رابطه با استادش «سقراط» در پایان راه به خودآیینی می‌رسد، اما بیمار در مواجهه با روان‌شناس، همواره مطیع و منقاد است. جامعه فیلسوف، جامعه دوستی و دیالوگ میان انسان‌های آزاد و برابر است؛ در مقابل، جامعه روان‌شناس، تحت سیطره چشم‌های نامتقارن و نامتقابل است. این کتاب داستانی است درباره «مراقبت از خود» و «مراقبت از دیگران».