گلن گری گلن راس

توضیحات

این نمایش نامه از طرفی منعکس کننده ی دوران ریاست جمهوری رانالد ریگان، رییس جمهور افراطی آمریکاست؛ دوره ی ریاست جمهوری رانالد ریگان از سال ۱۹۸۰ آغاز شد و تا سال ۱۹۹۲، یعنی تا پایان حکومت معاون او، جرج بوش [پدر] ادامه داشت. در این دوره، حکومت در راستای لغو کمک های دولتی و بیمه های اجتماعی و زیر پا گذاشتن تمام دست آوردهای جامعه ی مدنی آمریکا سیر می کرد، دست آوردهایی که از زمان فرانکلین دلانو روزولت (قبل از جنگ جهانی دوم) به صورت پایه های زندگی آمریکایی درآمده بود. سیاست های حکومتی، در راستای برداشتن موانع سر راه سرمایه داری بزرگ عمل می کرد و در واقع آن چه را که بعدها سرمایه داری وحشیانه نامیده شد، تبلیغ می نمود. در این میان برندگان، درصد بسیار ناچیزی از جامعه، یعنی قشر فوقانی پولدارهای بزرگ آمریکا، و بازندگان بزرگ، قشر میانه و طبقه ی فقیر جامعه بودند. مشخصات این دوره مستقیما در تلاش فروشندگان املاک در این نمایش نامه برای بقا در دوره ای که فقر همه را تهدید می کند، نمایان است؛ و تلاش مذبوحانه ی طبقه ی متوسط برای حفظ امتیازات در خطر افتاده اش را در شخصیت شلی لوین می بینیم. از طرف دیگر، نویسنده در این اثر جدا از انعکاس معضلات زمانه ی خویش، به نوعی داوری درباره ی تمدن آمریکایی و ماهیت جنبه ای از آن ـ مربوط به سرمایه سالاری افسارگسیخته ـ دست می زند. در روابط و فعالیت های این افراد در معاملات ملکی، نوعی سردی و خشونت حس می شود که مربوط به منطق بی رحم پول درآوردن به هر قیمتی یا سقوط کردن به اعماق اجتماع است. مامت نوعی مشخصه ی کلی زندگی آمریکایی را تصویر می کند و از این لحاظ از دهه ی هشتاد فراتر می رود. وی می گوید: این نمایش نامه درباره ی این است که چه طور پول و تجارت فاسد می کند، چه طور سلسله مراتبی که در امور پولی و تجاری و حرفه ای وجود دارد به فاسد کردن تمایل دارد. در دنیایی پول و سرمایه برای آن هایی که قدرت دارندن غیر اخلاقی رفتار کردن مشروع تلقی می شود. تاثیر چنین محیطی بر آن فرد کوچک کم درآمد این است که به سوی جنایت و کارهای خلاف کشیده شود. و جنایت های کوچک تنبیه می شوند در حالی که جنایت های بزرگ اصلا مورد پرسش قرار نمی گیرند. اگر کسی بخواهد برای نفع شخصی خویش [محله ی] منهتن را نابود کند، لقب بزرگمرد را به او می دهند.