تاملات پدیدارشناسانه نیمایی

توضیحات

انتشارات پرسش منتشر کرد: ما در مقوله را در ارتباط با هم دیگر قرار دادیم:یکی مسئله امکان شعر و شعریت در حالت کلی و دیگری نااندیشگی انسان ایرانی. حال پرسش اینجاست که به راستی چه ارتباطی بین شعریت و اندیشه وجود دارد؟آیا میتوان این دو مقوله را منفک و مستقل از یکدیگر دانست؟به زبان فلسفی اگر قرار باشد که این دو از هم مستقل و ناوابسته باشند این ناوابستگی چگونه قابل تشریح و تبیین است؟ انسان ایرانی قبل از نیما گشودگی نداشته و تمام هم و غم نیما این بود که بتواند مختصاتی را ترسیم کند تا گشودگی این انسان را فراهم نماید.این انسان واجد امکانات هستومندی و هستی شناختی است که در طول قرون و اعصار در پیله خویش فرورفته است و هر اندازه که مقصد،تجلی و درخشش خویش را بروز داده،از قبل آن انسان ایرانی بیشتر در تیرگی و طلمات فرو رفته است. فروشگاه اینترنتی 30بوک