بهار خسرو گشت و گذاری در تاریخ و فرهنگ ایران

توضیحات

این کتاب به شکلی داستان‌گونه و با زبانی شاعرانه بازتابی دارد از تاریخ و فرهنگ ایران که برخاسته از واقعیت و جان‌گرفته با تکیه بر نمادها و بناهای تاریخی و فرهنگی این سرزمین و نشانه‌هایی است که حاصل از ۲۶ قرن روزگار سپری شده در این خطه کهن است. «بهار خسرو»، کتابی است با ویژگی‌هایی که آن را به اثری چندبُعدی مبدل می‌سازد؛ بُعدی داستانی، بُعدی تاریخی، بُعدی فرهنگی، بُعدی شاعرانه و بُعدی ادبی. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «آن زمان‌ها ارجمندترین و پرمعناترین زمان‌های سال بود. داریوش تنها بود؛ در کاخ خویش، افروخته از پرتو خورشید، تنها مانده بود، شاید بر اورنگ خود نشسته بود و گل نیلوفر در دست، پاهایش را بر چهارپایه‌ای خرد نهاده بود بدان‌گونه که امروز او را می‌توان دید، برکنده و برنگاشته در سنگ. پس تمامی میران و کارگزاران امپراتوری، گردآمده در سایه ی دربار شاهی، از دور شکوه و درخشش او را می‌نگریستند و خاموش، در برابرش نماز می‌بردند. در این هفت دقیقه، آن‌گاه که پرتو خورشید چهره ی پادشاه را می‌نواخت و تنها پیرامون وی را برمی‌افروخت، سال نو آغاز می‌شد...».